همیشه دوست داشتم که دنیای دوستی وصمیمیت خودراباپرندگان عاشق قسمت کنم.آن هابرروی شانه ام بنشینندودرگوشم نغمه ی محبت والفت بخوانند.دلم می خواهد با آن ها درآسمان هابه پروازدرآیم وباآن هاحرف بزنم.حرف های تنهاییم را.امانمی دانم چگونه؟به هرحال به آن هامهر می ورزم،زیراآن هابهترین مرام محبت ودوستی رادارندوزندگی بی دردورنجی که جدایی وتنهایی درآن نقشی ندارد.زندگی همراه باعشق وعلاقه وصمیمیت،زندگی بادوبال ویک قلب به ظاهرکوچک،امابه اندازه ی دنیابزرگ!

برچسب ها: درددل