بازگشت به واقعیت

با یک اضطراب و یک ترس ناخوشایند بیدار شد . چشمهایش را که باز کرد آسمان را بالای سرش دید . چند لحظه تند نفس کشید . از چه رو اینگونه ترسیده بود ؟ اصلا کجا بود ؟ چرا در فضای باز خوابیده بود ؟ مگر نبایستی درون تختش باشد ؟ یک رویای دیگر بود ؟

دوباره چشمهایش را باز کرد . باز هم آسمان را دید . اما آسمان مثل همیشه نبود . رنگ غبار گرفته ی همیشگی را نداشت . صاف صاف بود همراه با رگه های صورتی خوشرنگ که با ابرها مخلوط شده بودند . پس حقیقت آسمان این است ! بلند شد و نشست . کجا بود ؟ چه دشت زیبایی ! چقدر همه چیز فرق داشت ! حتی هوایی که در آن نفس می کشید متفاوت بود ، پاک بود . گویی هرگز چیزی آن را آلوده نکرده . دیگر اضطراب نداشت . مهم نبود که در جایی قرار دارد که برایش ناشناخته است . نترسید ، نمی توانست که بترسد . ایستاد . چمن زیر پایش رطوبت خوشایندی داشت . باری ، شروع به راه رفتن کرد و با هر بار گام برداشتن اشتیاقی ناشناخته در وجودش شدت می گرفت . به درختان اطرافش نگریست ، که به زیبایی قد راست کرده بودند . به رنگ قهوه ای سوخته اشان خیره شد و برگ های شادابشان را زیر نظر گرفت . درخت ها حقیقی بودند . مثل درخت هایی که قبلا دیده بود نبودند . گرچه از همان نوع بودند . افرا ، بید مجنون ، کاج . همه را می شناخت و نمی شناخت . گویی چیزهایی که قبلا دیده بود و درخت می نامیدشان فقط یک نقش یا یک عکس بودند . به پرندگان نگاه کرد . به صدای آوازشان گوش سپرد . صدای قناری و بعد از آن صدای بلبل را شناخت . اما اینها گویی با روحش انس می گرفتند . او حتی صدای دارکوبی را که روی تنه ی درختی لانه می ساخت را هم شنید . اما این صداها ملموس تر و شیرین تر و نزدیک تر بودند . دوید … و با هر گام گویی اندکی پرواز می کرد . مدت ها دوید و خستگی در کار نبود . ناگهان صدای آب را شنید و منبع آن را نیز یافت . آبشاری بود خروشان ، عظیم و زیبا که به رودخانه ای با شکوه ختم می شد . تشنه نبود اما می دانست اگر از آن آب ننوشد چیز با ارزشی را از دست داده . باری ، خم شد و دستانش را در آب فرو کرد . چه خنکی دلپذیری ! سردی آب اصلا اذیتش نکرد بلکه بر عکس ، باعث شد آرامش بیش تری بگیرد . صورتش را شست ، بعد جرعه ای از آب را چشید و آه … چقدر لذت بخش بود . چه طعم دوست داشتنیی ! هرگز چیزی به خوش طعمی و گوارایی این آب را نچشیده بود . برخاست و دوباره قدم زد .

حسی به او می گفت اگر سخن بگویی پاسخ پرسش هایت را می یابی . وانگهی ، ابتدا با صدایی که از سر شوق زیاد نجوا گونه بود ، پرسید : « کجا هستم ؟ » بعد از آن سکوتی بر فضا حاکم شد . سکوتی که آزار دهنده نبود ، تنها اندیشه کردن را به یاد می آورد . آنگاه صدایی شروع به سخن گفتن کرد . صدایی تاثیر گذار و شاد  – « به سرزمین من خوش آمدی انسان من و فرزند شریف ترین هم نوعانت ، آدم (ع) . آیا در اینجا راحت هستی ؟ »

صدا از یک نقطه ی خاص شنیده نمی شد . انگار از آن همه چیز بود . گویی از چمن ها ، درختان ، آب و حتی پرندگان ساطع می شد .

او گفت : « بله . نمی توانم تصور کنم کسی در چنین مکانی احساس راحتی و لذت نکند . اما … چرا اینجا هستم ؟ »

صدا پاسخ داد : « انسان ، تو از دنیای خودت ، سرزمین موجودات فانی جدا شده ای . تو با مرگ ملاقات کرده ای و حالا اینجا نزد من و در سرزمین من هستی . احساس ترسی که ابتدا داشتی به دلیل دیدار تو با مرگ و ترک جهان فانی بود . »

متعجب پرسید : « یعنی … یعنی من … من مردم ؟ » – « بله ، مردی . می دانم که همیشه فکر می کردی خیلی سخت تر از این باشد . اما مهم نیست . همه ی انسان ها به غلط گمان می کنند . همان طور که اغلب به غلط فکر می کنند ، می بینند و حس می کنند . »

ناگهان فکری به ذهنش رسید و از تصور درست بودنش وجودش از هیجان لرزید . گفت : « گفتی این سرزمین توست . خدایا این تو هستی که با من صحبت می کنی ؟! » صدا با نیمچه خنده ای پاسخ داد : « آری انسان ، من خدای تو هستم . قبلا در جهان فانی به بندگانم گفته بودم که اگر نیکو زندگی کنند لذت صحبت با من و زندگی در سرزمین من نصیبشان می شود . » گفت : « آه … خدایا پس من چقدر خوشبختم . می توانم کمی بیش تر با تو حرف بزنم ؟ »

- « ای عزیزترین ، البته می توانی . » – « چرا انسان ها را می آفرینی ؟ بیش تر آنها چندان خوب نیستند . »

- « انسان ، تو در جهان فانی عشق کوچکی را تجربه کرده ای . عشق به همسرت . اما آن عشق هم مثل سایر چیزهای موجود در آن دنیا مجازی بود . عشق من به نوع انسان سبب می شود که من آنها را خلق کنم و به دنیا بفرستم . من منتظر دیدن پدیده ای میان انسان ها هستم . کسی که عشق من به انسان را درک کند و افسوس … اگر انسان ها از علاقه ی من به خودشان با خبر بودند وجودشان بی درنگ از شدت شوق در هم می شکست . من همه چیز را برای خدمت به انسان آفریدم . چرخش ماه و ستارگان و خورشید ، رویش گیاهان ، هوا ، حیوانات … اینها همه برای انسان آفریده شده . در هر چیز دنیای فانی می توان عشق من را دید . اما خب ، انسان ها فراموش کرده اند ببینند . »

- « دوزخ را به من نشان می دهی ؟ » لحن صدا این بار غمگین بود . گفت : « دوزخ همین جاست . اندکی جلوتر برو … » و او رفت و گروهی از انسان ها را دید که به دور هم حلقه زده بودند . یکی از آنها گفت : « چه هوای داغ و گرمی است ، نمی توانم نفس بکشم ! » دیگری گفت : « آن حیوان های درنده را ببین ! الان حمله می کنند ! … حمله می کنند ! … » کسی با صدای نالان گفت : « آب … آب می خواهم .»

او با شگفتی به آنها خیره شد . بعد به جلو رفت و گفت : « اینجا همه چیز هست . آب هم هست . مگر نمی بینید ؟! » یکی از آنها پاسخ داد : « اینجا فقط تاریکی است . چه چیز را ببینیم ؟» خداوند گفت : « انسان ، تو نمی توانی کاری برایشان بکنی . آنها نمی توانند این نعمت ها را ببینند . گناهانی که در آن جهان مرتکب شده اند سبب شده چشمهایشان کور شود و گوشهایشان ناشنوا  و هر کدام به نسبت گناهی که انجام داده اند زجر خواهند کشید . »

آهی کشید و پرسید : « آیا آنها روزی این دنیای زیبا را خواهند دید ؟ » – « آری ، همه ی آنها به واسطه ی رحمت من روزی از عذابی که خود برای خویشتن مهیا ساخته اند فارغ خواهند شد . اما هنوز زود است . »

- « چرا نمی توانیم تو را ببینیم ؟ » خداوند با صدای شادی پاسخ داد : « توانایی های بسیاری به انسان عطا شده . اما توانایی دیدن خالقش نه . به هر حال انسان نمی تواند مرا ببیند چون چشمهایش ، قلبش ، روحش و ذهنش برای دیدن من بسیار کوچک و ضعیف هستند . »

گفت : « خدایا ، انسان های بسیاری را می شناسم که از تو شکایت می کنند اما آدم های بدی نیستند ، آیا آنها هم مستحق عذاب هستند ؟ » – « انسان ، جرم آنها ندانستن است . من انسان را برای نیروی اراده ای که به او عطا کردم و تلاشش برای رسیدن به آنچه می خواهد دوست دارم . انسان برای این آفریده نشده که کاستی ها را ببیند و تنها شکایت کند . او بخواهد که وضعش تغییر کند ، من به او کمک خواهم کرد و او البته به هدفش خواهد رسید . »

- « خداوندا آنها که به تو ایمان ندارند چطور ؟ » – « آنها دو دسته هستند . دسته ی اول کسانی هستند که از روی سهل انگاری و سستی ادعای بی ایمانی دارند . این دسته همیشه گمراه می مانند و بعد از مرگ نیز سرگردان خواهند بود . اما گروهی دیگر هستند که به همه چیز حتی موجودیت خود شک می کنند . این گروه اگر خردمند باشند راه درست را خواهند یافت و ایمان می آورند . من ایمان این گروه را بسیار دوست می دارم ، چرا که پایدار است . من این مردمان را به خاطر رنجی که در راه به دست آوردن ایمان آگاهانه متحمل می شوند ، گرامی می دارم . »

- « خداوندا آیا ما انسان ها به راستی اختیار داریم ؟ مگر نه این است که در آخر این تو هستی که سرنوشت ما را تعین می کنی ؟ » – « ای فرزند آدم (ع) ، عاشق انسان هستم از این رو که بسیار به خودم شباهت دارد . یکی از این شباهت ها قدرت اختیار اوست . اگر انسان ها اختیار نداشتند مانند فرشتگانم روز و شب مرا تسبیح می کردند . اما عبادتی که در آن اختیار و میل باشد ، اشتیاق مرا شعله ور می کند . انسانها می توانند عاشق من باشند و می توانند از من متنفر باشند . این به خودشان بستگی دارد و سرنوشتشان را هم من تعین نمی کنم ، بلکه این انتخاب خودشان است که آینده شان را رقم می زند . من نزد آنها گوهری به نام خرد را گذاشته ام که محافظشان باشد و مرز نیکی و بدی را نیز مشخص کردم اما در نهایت خودشان انتخاب می کنند . »

- « خدایا از شیطان برایم بگو … » خداوند آهی کشید و گفت : « به یقین او عاشق من بود ، اما راه را اشتباه رفت . عشقی پاک است که درش حسادت نباشد . شیطان حسود بود و از همین رو بود که از آخرین امتحان من رد شد . او به نوع انسان حسادت ورزید و البته از انسان ترسید . هنگامی که حسادت و ترس با هم مخلوط شوند نتیجه چیزی جز ویرانی نیست و وقتی که این دو در کنار هم قرار گیرند احساس پلیدی به نام کینه متولد می شود و سرچشمه ی تمام دشمنی ها همانا کینه است . برای همین است که من از حسادت بیش از سایر گناهان بیزارم . » 

سکوت برقرار شد … دوباره به دنیای اطرافش نگاه کرد .گفت : « خدایا اینجا شبیه دنیای ماست اما … اما … » – « اما ملموس تر است ؟ آری … همین طور است . دنیایی که در آن می زیسته ای تنها بدلی از واقعیت بود . یک تصویر . انسان ها هنگامی به واقعیت می رسند که نزد من باز گردند چرا که واقعیت مطلق و ناب همانا من هستم . من و تنها من و اما تو ای گرامی قدری دور تر ضیافتی برپاست و دوستان نیک سرشت دیگری چون تو آنجا منتظرت هستند . نزد آنها برو … » گفت : « خداوندا تو بسیار مهربان هستی ، اما من در دنیا گناهانی هم مرتکب شدم . به خاطرشان مجازات نمی شوم ؟ » خداوند پاسخ داد : « تو اینقدر خوب بودی که از گناهانت چشم پوشی شود . من با بندگانم با بخشش و مهر رفتار می کنم . تو نیک روزگار گذرانده ای و همین کافی است که بخشش من شامل تو نیز بشود . اکنون برو و از آنچه به تو داده ام لذت ببر … »

                                                                                                                                                 آمیتیس .