آگاپه : عشق افلاطونی  .بشر در نوع وجودی و هسته درونی خویش به دنبال اروس است و آنگاه که اروس در سیر تحول به فیلوس می رسد آن شعله ی فروزان را بی ارزش پندار می کنیم حال اینکه تنها فیلوس است که به اروس اجازه می دهد تا حد آگاپه رشد کند.آگاپه عشق مطلق است .

اروس شعله می افکند و قدرتش در شروع انسان را هم چون نوک پیکان کیوپید می سوزاند ، شعله ور می کند و بی تاب می سازد . حال این که این سوزش جایی آرام می شود و اگر در ملازمت فیلوس به آگاپه نرسد و بزرگی آن را با نشانه های پیکان اروسی کیوپید در درونش احساس نکند دلمه ای در روح آغاز به زاییدن می کند که او را نه رفاقت با اروس شایسته می باید نه رفتن به دنبال آگاپه .